En wat te denken van de sprinttijdrit over de Afsluitdijk,
waar de snelle en veelal jonge honden er als een speer vandoor gingen. Getalenteerde racers misten de slag, door
niet op te letten en dus geen aansluiting meer konden krijgen
of aan het elastiek bungelden. Mijn
opmerking, of de snelle boys niet even hadden kunnen wachten, tot dat iedere
snelle er zou zijn, werd weggewuifd met de opmerking, dat dat een kwestie van
“koersinzicht” is. Nou ja, met zulke TC vrienden heb je geen vijanden meer
nodig.
Heerlijk genietend van de (avond)zon in Makkum, met veel
bier en haring, met in het vooruitzicht die maandag de Godganse dag in de regen
te moeten rijden. Man, man, wat een
regendag. Sinds 1905 niet zo slecht geweest, maar de stoere bonken van de TC
gaven geen krimp. Eventjes spannend of het “scheepje onder Jezus hoede” wel zou
komen om ons over de Fluessen te brengen, want anders zou ons een omrijritje
van 25 kilometertjes extra wachten. Maar
ondanks de regen, geen onvertogen woord gevallen. Door gezamenlijk lijden wordt de band
hechter. Al met al een prachtige dag, vol eendracht en de betekenis van
“stroopwafel” zal nooit meer hetzelfde zijn en onlosmakelijk verbonden met de
TC.
Na het verbluffend mooie diner bij de Sligro in Zwolle, viel
het wel op dat er niet veel vrienden aan de bar bleven hangen. Het regendagje had toch zijn tol geëist.
De laatste dag werd weer een kenmerkende TC dag. Ging
allemaal prima in het begin. Gedisciplineerd volgden we de route, tot dat we in het zicht van de NH-haven
kwamen. Elke keer weer wordt er
geprobeerd om gezamenlijk aan te komen, maar op de een of andere manier gaat
dat niet lukken. Kolder in de kop,
schreeuwen van “wachten”, maar het zelf niet doen. Route niet volgen, maar
binnendoor racen, één grote Gideonsbende, zwarte vlekken voor de ogen.
Maar alles is al snel weer vergeten, als we in de
Koninklijke Industriële Groote Club, waar onze TC vriend Richard de
scepter zwaait en onze andere TC vriend Frans Rienstra voorzitter is, het
afscheidsdiner mogen genieten. Mooie avond op een unieke locatie, maar ook met
weemoed, want scheiden doet lijden, en zo ook het afscheid van oude(re)
krijgers als Jur Raatjes, Toon Naber en Frans Rienstra, TC vrienden over vele
jaren. We zullen ze node missen. Het was
al met al weer een enerverende TC, met dank aan mister Ud(n)o en natuurlijk ons
aller pijltjes fetisjist Lex. Dank ook aan het bestuur, die deze ondankbare
taak weer op zich heeft genomen. Liefde
werk, oud papier, maar geacht bestuur, ondank is ’s werelds loon, maar jullie
werk wordt wel terdege gewaardeerd, alleen komt het niet zo snel onze strot uit.
En tot slot, het bleef nog lang rumoerig in Amsterdam, tot aan Bolle Jan toe.
Maar dat was voor de heel sterken onder ons. Het ga jullie allen goed en tot in
2017, Zeeuws-Vlaanderen. Is geschreven,
Luit Ezinga.
