donderdag 14 juli 2016

Van de redactie

Zonde

Zonde zou het zijn als dit alles verloren zou gaan. Het is/was bedoeld als voorbeeld van wat een nieuwsbrief in dit elektronische tijdperk kan zijn. Ik hoop dat we een plekje kunnen vinden om dit alles op de site te laten staan, al was het maar een aandenken aan die 35 jaar. En het zou pas echt zonde zijn als het geen vervolg zou krijgen.
In de laatste bijdragen van de taskforce 2016 hebben en we aantal tourvrienden die eerder hun verwachtingen uitspraken gevraagd hun eindoordeel te geven.

Wijsheid, wat is wijsheid?

In stromende regen van Makkum naar Zwolle fietsen in zwarte fietskleding, brrrr

Filosofisch als altijd, een laatste Uno Blog

Terugblik


Als ik zaterdagmiddag het NH Schiphol Airport binnenloop overvalt mij een gevoel van "déja vu". Groningen – Maastricht was 5 jaar geleden, maar het lijkt nog zo kort bij. Ook toen mocht ik de lustrumtour mede-organiseren. Het besef, dat de tijd zo snel gaat, vervult mij met enkele filosofische gedachten.

Vergaderen om de laatste puntjes op de laatste I te zetten. Instructies voor de Tour Maître en onze onvolprezen "motards". Inschrijftafel klaarzetten, hapje eten met het bestuur en daarna de eerste deelnemers welkom heten.

Zondagmorgen wordt dan eindelijk, na 12 maanden voorbereiding, het startschot gegeven voor 35e Jubileum Tour Culinair 2016. Alleen maandag zijn de weergoden ons niet goed gezind. De hele dag regen. Het te dragen leed wordt enigszins verzacht door het collectieve.

Dinsdag sjezen we in de middag als peloton, iedereen gelukkig heelhuids, de binnentuin van NH binnen. Felicitaties, haring, bier & bitterballen zijn ons deel.

Wederom is een succesvolle 3-daagse TC volbracht op het slotdiner bij de Kon. IGC na.
Wat een feestelijk gezicht al die kerels strak in het pak, getooid met een fraaie zijden TC-stropdas. Zijn dit dezelfde mannen die gisteren verzopen door Nederland fietsten?

Al met al een bijzondere, waardige en culinaire afsluiting van mijn 35e Tour Culinair.

Paul Udo (Nr.1), Voorzitter TaskFORCE Jubileum Tour Culinair 2016

Zou hij er wat van geleerd hebben voor volgend jaar?

TC vrienden, het is al 34 jaar feest en zo nu ook weer.  Wat wil je nog meer, op een zonnige zondagochtend dwars door Amsterdam  racen op onze velo’s, inclusief de onderdoorgang van het Rijks. Bij sommigen zat de get-to-gether party nog wat in de benen, maar niemand brak zijn nek over de Amsterdamse tramrails. Zowaar een prestatie voor de niet altijd even geroutineerde coureurs.

En wat te denken van de sprinttijdrit over de Afsluitdijk, waar de snelle en veelal jonge honden er als een speer vandoor gingen. Getalenteerde racers misten de slag, door niet op te letten en dus  geen aansluiting meer konden krijgen of aan het elastiek bungelden. Mijn opmerking, of de snelle boys niet even hadden kunnen wachten, tot dat iedere snelle er zou zijn, werd weggewuifd met de opmerking, dat dat een kwestie van “koersinzicht” is. Nou ja, met zulke TC vrienden heb je geen vijanden meer nodig.
Heerlijk genietend van de (avond)zon in Makkum, met veel bier en haring, met in het vooruitzicht die maandag de Godganse dag in de regen te moeten rijden.  Man, man, wat een regendag. Sinds 1905 niet zo slecht geweest, maar de stoere bonken van de TC gaven geen krimp. Eventjes spannend of het “scheepje onder Jezus hoede” wel zou komen om ons over de Fluessen te brengen, want anders zou ons een omrijritje van 25 kilometertjes extra wachten.  Maar ondanks de regen, geen onvertogen woord gevallen. Door gezamenlijk lijden wordt de band hechter. Al met al een prachtige dag, vol eendracht en de betekenis van “stroopwafel” zal nooit meer hetzelfde zijn en onlosmakelijk verbonden met de TC.
Na het verbluffend mooie diner bij de Sligro in Zwolle, viel het wel op dat er niet veel vrienden aan de bar bleven hangen. Het regendagje had toch zijn tol geëist.
De laatste dag werd weer een kenmerkende TC dag. Ging allemaal prima in het begin. Gedisciplineerd volgden we de route, tot dat we in het zicht van de NH-haven kwamen. Elke keer weer wordt er geprobeerd om gezamenlijk aan te komen, maar op de een of andere manier gaat dat niet lukken. Kolder in de kop, schreeuwen van “wachten”, maar het zelf niet doen. Route niet volgen, maar binnendoor racen, één grote Gideonsbende, zwarte vlekken voor de ogen.
Maar alles is al snel weer vergeten, als we in de Koninklijke Industriële Groote Club, waar onze TC vriend Richard de scepter zwaait en onze andere TC vriend Frans Rienstra voorzitter is, het afscheidsdiner mogen genieten. Mooie avond op een unieke locatie, maar ook met weemoed, want scheiden doet lijden, en zo ook het afscheid van oude(re) krijgers als Jur Raatjes, Toon Naber en Frans Rienstra, TC vrienden over vele jaren. We zullen ze node missen. Het was al met al weer een enerverende TC, met dank aan mister Ud(n)o en natuurlijk ons aller pijltjes fetisjist Lex. Dank ook aan het bestuur, die deze ondankbare taak weer op zich heeft genomen.  Liefde werk, oud papier, maar geacht bestuur, ondank is ’s werelds loon, maar jullie werk wordt wel terdege gewaardeerd, alleen komt het niet zo snel onze strot uit. En tot slot, het bleef nog lang rumoerig in Amsterdam, tot aan Bolle Jan toe. Maar dat was voor de heel sterken onder ons. Het ga jullie allen goed en tot in 2017, Zeeuws-Vlaanderen.   Is geschreven, Luit Ezinga.

Voor je plezier?


Herinner je je de verwachtingen van Bernard? Dit vindt hij nu

Ik heb genoten! Het was een pittige ronde, maar wel een hele mooie.

De rit door Amsterdam was gelukkig goed te doen en een stuk minder hectisch dan door mij verwacht. Onder het Rijksmuseum door fietsen, blijft een kippenvelmoment!
Het “Vrije koersen over de Afsluitdijk was schitterend (en snel). De avond in Makkum was gezellig en prima verzorgd.

Maandag was nat, nat en nog eens nat, maar wel weer een gedenkwaardige dag in de TC. Helemaal door de tijdens de dag verder verdiepte fietskameraadschap met Jur, Marcel en Twan. Samen uit, samen thuis! De avond in de Sligro vond ik echt super. Ik was eerst best een beetje sceptisch, maar de invulling en de omlijsting van de avond waren grandioos.

Dinsdag was uiteindelijk best zwaar. Niet alleen voor mijn zitvlak, maar ook voor de benen. Nagenoeg de gehele dag als achterrijder opereren met Twan aan mijn zijde is natuurlijk uitermate eervol en gezellig, maar het laatste stuk van Loosdrecht naar Schiphol met nog eens 3 lekke banden, was toch nog wel even doorbijten. Het diner in de IGC, was zoals vanochtend ook in De Telegraaf stond, jolig en vrolijk.
 
Complimenten voor de organisatie en de route! Ik blijf nog wel even lid van die mooie club! Alhoewel ik niet weet, of Marcel daar nou zo blij mee is… ;-)

Met vriendelijke groet,
Bernard Lensink

Onmisbare man, wat vind hij er nu van?

Wat een ongelofelijke Tour  met louter hoogtepunten. Mijn complimenten voor de uitgebalanceerde trajecten en goede hotels.
-          Hotels super
-          Diners van goede kwaliteit met als geweldig hoogtepunt de slotavond  in de Koninklijke Industriele Groote Club. Een werkelijke belevenis ,die je niet vaak tegenkomt.

-          Tijdens  het fietsen was er een ware harmonie en hebben de “ Grootheden” in het peloton de renners  die het moeilijk hadden op bewonderingswaardige manier geholpen om ook de eindstreep te bereiken.
-          Heb geweldige chauffeur gehad . Toine Scheerens is een uitermate charismatisch aimabel persoon. Naast hem de dag in de auto doorbrengen verveelt geen moment en is een groot genoegen. Hopelijk komt hij terug op zijn impulsieve dwaling om te stoppen, maar besluit hij er nog mee door te gaan.
-          Jammer dat Albert wegens ziekte verstek moest laten gaan. Wens hem  beterschap en hoop dat hij er volgend jaar weer bij is.

Complimenten voor de algehele organisatie. Kijk uit naar de Tour 2017

Met dank, jullie fysiotherapeut Leo Taal

Verslag vanuit de taskFORCE

Het was een bijzondere Tour en ....dat was het...

Al niettemin omdat het bestuur voor zekerheid (?) had gekozen en de oudste TC deelnemer, Paul, had uitgezocht voor de leiding van het organisatie comité. Numero Uno met drie lekke banden. Nog nooit vertoond! Jeugdige overmoed? Jaren niet zo onzakelijk vergaderd. Moest toch gepresteerd worden. Zo te horen van deelnemers en dat is dan toch zijn nadrukkelijke bijdrage: prima gelukt.

En dan de Directeur Sportief! Degelijk, kennis van zaken, alert, laat in de planning, maar niet van deze tijd!? Stickers plakken!! Waar waren de mio's dan voor? Nou, één dagje met hem meegeplakt en ervaren wat je dan tegenkomt aan herstel vanuit de digitale wereld. Dankzij....een weer meer dan fantastische route. Friesland gezien zoals we enkele jaren geleden bij de elfsteden tocht niet gezien hebben. En toen regende en waaide het toch ook! En ook: geen verdwaalden dit keer.

Mooi om te zien hoe onze nieuwe sponsor met ons om ging! Niets dan hulde over de gastvrijheid die ons in Zwolle ten deel viel. Een heel mooi bedrijf die dat ook op fantastische wijze liet zien. Gastvrijheid ten top met goede culinaire prestaties. Dank aan Gerben, Mark, en Willem Jan. Die andere fietste mee, dus die telt niet.

Dat Mazda dit jaar extra in de schijnwerpers stond is helder. Niet omdat Jur het idee heeft, hoe komt hij er op, dat hij het niet meer bij kan benen, maar gewoon omdat de bijdrage met de volgauto's een wezenlijke bijdrage is voor onze Tour. Ook al zat Harold, door afwezigheid van Albert dit keer alleen in de auto. Een ware prestatie. Bewondering!

En dan over de motards gesproken. Als je ze hun zin geeft (en dat deden we niet), dan doen ze alles inclusief op eigen kosten. "Omdat ze het zo leuk vinden"? Nou die houden we erin! Tot de huur van een vervangende motor aan toe. Fenomenaal dat zoonlief gewoon de dinsdag er weer was! Die Vlek heeft toch ook vrinden? 

 
Interessant overigens dat de witte boorden criminaliteit uit Hoofddorp het grootste probleem had met het verzoek om een wit overhemd te dragen tijdens het slotdiner. Was toch een mooi gezicht zo in de Koninklijke die uniformiteit van overhemd met das. Zeker ook omdat  de kleur rood van onze Tour gelijk staat met die van Ajax. Mooie trip zo lopend over de Dam. Leek heel wat. En met als kers op de taart enkele foto's in de Telegraaf, en u raadt het, met alleen maar rode dassen en één blauw overhemd.

En toch was het niet de Tour als anders, ook al waren het er bij mij maar 6. Zonder Albert is het gestructureerder, maar duidelijk minder van niveau. Wat hij toevoegt, zo en passant, aan creativiteit en onverwachte zaken...ik heb ze minder gezien dit keer. Gelukkig deed hij op de achtergrond tot en met de maandag gewoon nog mee via de telefoon. Volgend jaar maar gewoon weer present.

Voor mij was het de laatste tour. Zes maar, maar genoeg! Succesvolgend jaar in Zeeland. Wind verzekerd. En verslik je niet in de babbelaar....

Tourgroet,
Frans